19-06-08

Soms moet het eens kletteren...

Spijtig, maar het gesprek van gisteren is niet door kunnen gaan. Waarschijnlijk ergens in juli. Wat dan ook weer goed is voor Kyra, want dan kon ze deze morgen dus goed uit bed. Ze gaat nu trouwens elke dag met de fiets nar school, jaja, haar k3 fiets. Ze doet het fantastisch. Gisteren hadden we een beetje woorden met haar, omdat ze al vriendjes gemaakt heef hier in de wijk en die mogen langer opblijven dan haar. Ze wou dus nog buitenspelen, maar mama staat op haar strepen. Oké van lengte zie je geen verschil tussen de 7 en 8 jarigen, maar ze is er nog altijd 5 en als ik zeg om 19 uur binnenkomen, denk ik wel dat dat royaal genoeg is, voor ons prinseske hé.

A ja, ze worden zo rap groot.

Gisteren kwam Kris met een verhaal thuis, van iemand van zijn familie. Als je het koppeltje zag, nooit geen vuiltje aan de lucht. Dochtertje gekregen, huisje gekocht, allebei werken, wel nog jong, half 20.Ze waren al x aantal jaren samen en gingen dit jaar trouwen. Oké vergeet dat dus maar ze zijn uit elkaar. En dan in de familie maar praten van das toch een mooi koppel, zie ze daar eens , die verdienen elkaar. Oké ik weet dat ik niet goed ben voor Kris zijn familie, maar dat raakt me niet. Zolang hij gelukkig is, denk ik toch dat dat nog altijd het belangrijkste is. Maar toen hij dat vertelde, zei ik tegen hem, zie je nu wel, laat ze maar praten over ons, we rammelen ekaar al eens goed af en werpen al eens woorden naar elkaar, maar toch zien we elkaar graag, we weten wat we hebben aan elkaar. Hoe moeilijk we het ook soms hebben. Laat ze maar overal doen alsof er geen vuiltje aan de lucht hangt en laat ze maar roddelen over ons, we zijn sterk en ons draadje heeft ooit ne keer bijna gekraakt, maar we geven niet op.

En hij pakte me eens goed vast en zei, je hebt groot gelijk.

 

09:54 Gepost door EEN VROLIJK VUURSPUWEND DRAAKJE in Liefde | Permalink | Commentaren (6) | Tags: kletteren, scheiden, trouwen, ruzie, aframmelen, kyra, gesprek, buiten spelen, jong, roddelen |  Facebook |

07-03-08

Wordt je voorbestemd

Om ongeluk te hebben in je leven. Jullie denken misschien alé daar is ze weer zenne. Maar het moet toch weeral lukken. Ik ben net hersteld van een anderhalf weekje bedliggen door een zware bronchitis. Wat niet alles was. Luka is ook niet naar huis gekomen omdat zij in Hakendover chronische bronchitis had en ze daar beter kon rusten, aan mij had ze sowieso niks en Kris had ook meer last van zijn heup, dus...
Nu woensdag gingen we naar Genk, men eerste dag uit bed, om ons Kyra haar verrassingskadootje te gaan halen voor haar verjaardag komende woensdag.
We zijn op het klaverblad in Lummen, sorteren voor richting Genk en opeens een luide knal, oververdovend was het, een auto vanachter op ons. We stonden in de file en die meneer had gewoon niet eens gezien dat file was. Al een geluk dat de vrachtwagen voor ons, al stillekens verdergereden was, maar daar stonden we hé, het drukste punt allertijde daar. Ik vliegensvlug uit de auto, zonder beseffen van dat alles pijn deed, omdat ons Kyra er ook inzat en dat kind huilde van de pijn en schok£. Men nek, men nek en hoofdpijn, totaal overstuur, dus natuurlijk direct naar haar gaan kijken. Toen kreeg ik Kris in de gaten, die zijn zetel lag helemaal plat en kermde het uit van pijn. Hij was ondertussen aan beterhand met zijn zware pijnstillers voor zijn heup. KOmt die oude meneer, denk een jaar of 65 of 70, men voet sliep en was hem aan wakker maken, hij had de file gewoon niet gezien, heeft niet eens geremd of niks. Maar ik bleef ijzig kalm, eerlijk gezegd niet van men gewoonte, want kan nogal heftig te keer gaan, met zo een dingen. Even naar Kris gaan kijken, die zijn nek ook natuurlijk en zijn heup weer hé. Toch is hij uitgestapt, want die andere zat al terug in zijn wagen. Ik de gevarendriehoek gezet, zeer gevaarlijk, als je daar drie rijvakken vol wagens en vrachtwagens ziet afkomen op je. Man man toch, riskeer je je leven om andere te redden, in principe, achteraf was het toch effe slikken dat ik dat gedaan had. Een uur achter de vangrail hebben we gestaan eer politie de vriend eraan kwam. Ja we konden geen kanten uit, was nergens geen pechstrook en meneer kon nimmer rijden, zijn wagen perte total. Dus die man laat je ook niet alleen achter. De politie de sorteerstroken afgezet en dan waren we een klein beetje gerust aan de kant. Kyra was verkleumd van de koude, en ik begon stillekes de resultaten te voelen van de aanrijding. Men rug en nek, men linkarm die sliep en men linkerbeen. Maar tanden bijten, moest voor men dochtertje zorgen en blijven mee praten over wat er was gebeurd, zodat ze niet al te veel schrik kreeg. De takeldienst kwam eraan en laadden de wagen erop en wij volgden de politie verder om alles te regelen. Toen hoorden we het hele verhaal, meneer had maar 1 been en een kunstbeen. Zijn goede stond op de gas, dus als je voet wat pijn begint t e doen, haal je er hem even af en schud je ermee. Hij hoogstwaarschijnlijk op de gas aan het wiebelen en per ongeluk gas bijgegeven. En werd verblind door de zon, de zon lag achter ons, dus dat was niet de oorzaak. Maar hij is in fout en daarmee uit. Nu moeten ze overwegen om zijn rijbewijs af te nemen, want verleden jaar had hij ook al een ongeval gehad en toen zei hij tegen zijn vrouwtje geen wagen nimmer, maar dan konden ze nergens meer naartoe. Dus een nieuwe wagen gekoscht en rijd die nu perte total op ons. Maar politie zei ook, je moet je eens zelf in de situatie verkeren, je zou blij zijn als je nog eens ergens naartoe kon. Ach ja, onze zorgen niet, wij hadden er andere nu. Na alle verklaringen en proces verbaal, konden we onze weg verder zetten, we hadden geluk van een zeer sterke trekhaak aan de wagen te hebben, zijn we Kyra's verjaardagskado kunnen gaan halen, een K3 fiets, en naar huis gereden. Toen besefte ik pas echt welke pijnen ik kreeg. Kon amper nog gaan. Met Kris ging het wel, zijn nek deed nog wat pijn en Kyra voelde zich ook al wat beter. We zijn dan naar de huisdokter gereden om alles op papier te zetten voor de verzekering en zo, en zijn naar spoedgevallen gereden om alles even te laten checken.

Zes uurs op spoed gezeten, daar kwamen drie spoedgevallen met mug binnen, dus dan kan je het wel raden hé. Voor ons zat er niks anders op dan wachten en afzien. Maar de rx zag er allemaal goed uit, alles wat verrokken en geschrokken hé. Kyra kreeg als advies van de dokter om eens goed uit te slapen en dat nam ze ter harte. Thuisgekomen om 22.30 uur zijn we gaan slapen en Kyra heeft lekker uitgeslapen. Om half elf stond ze gepakt en gezakt klaar om naar school te gaan. Onze meid kan je niet thuishouden hoor, pas als ze 40° c koorts heeft en echt gekluisterd aan bed, dan misschien.  Ze was blij dat ze haar verhaal kwijt kon aan juf en kids.

Zo dit was onze woensdagnamiddag.
O ja, Mizzd, het gaat beter hoor tussen ons, maar stress kan een rare factor zijn en rare dingen met je doen, waardoor je soms furieus kan reageren en overal wordt er al wel eens ruzie gemaakt hé.

10:13 Gepost door EEN VROLIJK VUURSPUWEND DRAAKJE in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ongeval, auto, perte total, k3 fiets, luka, kyra, bronchitis, nek en rugpijn, ruzie, politie, spoed, verjaardag, kado |  Facebook |