07-03-08

Wordt je voorbestemd

Om ongeluk te hebben in je leven. Jullie denken misschien alé daar is ze weer zenne. Maar het moet toch weeral lukken. Ik ben net hersteld van een anderhalf weekje bedliggen door een zware bronchitis. Wat niet alles was. Luka is ook niet naar huis gekomen omdat zij in Hakendover chronische bronchitis had en ze daar beter kon rusten, aan mij had ze sowieso niks en Kris had ook meer last van zijn heup, dus...
Nu woensdag gingen we naar Genk, men eerste dag uit bed, om ons Kyra haar verrassingskadootje te gaan halen voor haar verjaardag komende woensdag.
We zijn op het klaverblad in Lummen, sorteren voor richting Genk en opeens een luide knal, oververdovend was het, een auto vanachter op ons. We stonden in de file en die meneer had gewoon niet eens gezien dat file was. Al een geluk dat de vrachtwagen voor ons, al stillekens verdergereden was, maar daar stonden we hé, het drukste punt allertijde daar. Ik vliegensvlug uit de auto, zonder beseffen van dat alles pijn deed, omdat ons Kyra er ook inzat en dat kind huilde van de pijn en schok£. Men nek, men nek en hoofdpijn, totaal overstuur, dus natuurlijk direct naar haar gaan kijken. Toen kreeg ik Kris in de gaten, die zijn zetel lag helemaal plat en kermde het uit van pijn. Hij was ondertussen aan beterhand met zijn zware pijnstillers voor zijn heup. KOmt die oude meneer, denk een jaar of 65 of 70, men voet sliep en was hem aan wakker maken, hij had de file gewoon niet gezien, heeft niet eens geremd of niks. Maar ik bleef ijzig kalm, eerlijk gezegd niet van men gewoonte, want kan nogal heftig te keer gaan, met zo een dingen. Even naar Kris gaan kijken, die zijn nek ook natuurlijk en zijn heup weer hé. Toch is hij uitgestapt, want die andere zat al terug in zijn wagen. Ik de gevarendriehoek gezet, zeer gevaarlijk, als je daar drie rijvakken vol wagens en vrachtwagens ziet afkomen op je. Man man toch, riskeer je je leven om andere te redden, in principe, achteraf was het toch effe slikken dat ik dat gedaan had. Een uur achter de vangrail hebben we gestaan eer politie de vriend eraan kwam. Ja we konden geen kanten uit, was nergens geen pechstrook en meneer kon nimmer rijden, zijn wagen perte total. Dus die man laat je ook niet alleen achter. De politie de sorteerstroken afgezet en dan waren we een klein beetje gerust aan de kant. Kyra was verkleumd van de koude, en ik begon stillekes de resultaten te voelen van de aanrijding. Men rug en nek, men linkarm die sliep en men linkerbeen. Maar tanden bijten, moest voor men dochtertje zorgen en blijven mee praten over wat er was gebeurd, zodat ze niet al te veel schrik kreeg. De takeldienst kwam eraan en laadden de wagen erop en wij volgden de politie verder om alles te regelen. Toen hoorden we het hele verhaal, meneer had maar 1 been en een kunstbeen. Zijn goede stond op de gas, dus als je voet wat pijn begint t e doen, haal je er hem even af en schud je ermee. Hij hoogstwaarschijnlijk op de gas aan het wiebelen en per ongeluk gas bijgegeven. En werd verblind door de zon, de zon lag achter ons, dus dat was niet de oorzaak. Maar hij is in fout en daarmee uit. Nu moeten ze overwegen om zijn rijbewijs af te nemen, want verleden jaar had hij ook al een ongeval gehad en toen zei hij tegen zijn vrouwtje geen wagen nimmer, maar dan konden ze nergens meer naartoe. Dus een nieuwe wagen gekoscht en rijd die nu perte total op ons. Maar politie zei ook, je moet je eens zelf in de situatie verkeren, je zou blij zijn als je nog eens ergens naartoe kon. Ach ja, onze zorgen niet, wij hadden er andere nu. Na alle verklaringen en proces verbaal, konden we onze weg verder zetten, we hadden geluk van een zeer sterke trekhaak aan de wagen te hebben, zijn we Kyra's verjaardagskado kunnen gaan halen, een K3 fiets, en naar huis gereden. Toen besefte ik pas echt welke pijnen ik kreeg. Kon amper nog gaan. Met Kris ging het wel, zijn nek deed nog wat pijn en Kyra voelde zich ook al wat beter. We zijn dan naar de huisdokter gereden om alles op papier te zetten voor de verzekering en zo, en zijn naar spoedgevallen gereden om alles even te laten checken.

Zes uurs op spoed gezeten, daar kwamen drie spoedgevallen met mug binnen, dus dan kan je het wel raden hé. Voor ons zat er niks anders op dan wachten en afzien. Maar de rx zag er allemaal goed uit, alles wat verrokken en geschrokken hé. Kyra kreeg als advies van de dokter om eens goed uit te slapen en dat nam ze ter harte. Thuisgekomen om 22.30 uur zijn we gaan slapen en Kyra heeft lekker uitgeslapen. Om half elf stond ze gepakt en gezakt klaar om naar school te gaan. Onze meid kan je niet thuishouden hoor, pas als ze 40° c koorts heeft en echt gekluisterd aan bed, dan misschien.  Ze was blij dat ze haar verhaal kwijt kon aan juf en kids.

Zo dit was onze woensdagnamiddag.
O ja, Mizzd, het gaat beter hoor tussen ons, maar stress kan een rare factor zijn en rare dingen met je doen, waardoor je soms furieus kan reageren en overal wordt er al wel eens ruzie gemaakt hé.

10:13 Gepost door EEN VROLIJK VUURSPUWEND DRAAKJE in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ongeval, auto, perte total, k3 fiets, luka, kyra, bronchitis, nek en rugpijn, ruzie, politie, spoed, verjaardag, kado |  Facebook |

24-01-08

Een kleine ziekenboeg

Hier is het weer even een kleine ziekenboeg. Kyra heeft een bronchitis gehad, maar is gelukkig al aan de beterhand. Kris zit nog altijd wel thuis, is op het werk door zijn heup gegaan en heeft platen moeten laten nemen. Er is artrose in beide heupen ontdekt. Hij heeft al een paar jaar artrose in zijn nek, we wisten dat hij hier aanleg voor heeft, maar nu ook al zijn heupen, dat is minder natuurlijk.
Ik heb nog altijd wat last van men elleboog en zit nu ook weer wat te sukkelen met men rug. Heb hiervoor al eens infiltraties gehad, alé om eerlijk te zijn eentje, want ik had de schrik zo hard te pakken dat ik de andere twee keren nimmer durfde. Ik zit met een discopathie van L4 en L5.
6 Februari moet ik onder scanner en 12 februari moeten we allebei naar de specialist. We zijn eens benieuwd.
We houden jullie zeker op de hoogte, of de laagte, want soms loop ik met men handen op men voeten van de pijn.

De laatste dagen ben ik hier in huis vanalles aan het veranderen. Heb de living en speelkamer verplaatst. Een eetkamer hadden we niet, omdat we te weinig plaats hebben. Dus eetkamer was speelkamer voor de kids. Nu heb ik de twee plaatsen omgewisseld en hebben ze nog meer plaats en mama en papa hebben hun eigen plekje, zonder speelgoed, dat her en der verspreid ligt.

Wens jullie nog een fijne avond toe.

Groetjes

19:24 Gepost door EEN VROLIJK VUURSPUWEND DRAAKJE in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: bronchitis, artrose, kleine, ziekenboeg, pijn, specialist, verhuizen, speelkamer, living, speelgoed |  Facebook |

20-01-08

Wij zijn er weer

We zijn weer van de partij. Ik wil hierbij iedereen bedanken voor de steunende woorden, wat voor ons veel betekende. Het was een zware periode, maar willen ook niet blijven stilstaan. Hans zou het ook niet gewild hebben.
Ondertussen is hier het één en ander gebeurd. We zijn naar een schooltje gaan kijken voor Luka, een buitengewoon onderwijs type 2, Ter Bank, waar ze na de krokusvakantie kan starten. Dus dat wordt weer duimen en zenuwen hebben en hopen dt alles goed verloopt. We hebben er alle vertouwen in en toch... Weer een stap verder in haar ontwikkeling, en hopen dat we de stijgende lijn kunnen blijven volgen. Ze doet dat goed ons kleine meid.
Kyra is terug beginnen trainen, waar ze ongelooflijk blij mee is, maar moet het nu weer even rustig aan doen, want ze zit met een bronchitis. Met dit weertje zou je voor minder ziek worden. Vrijdag zaten we hier allemaal al om half 10 in bed, onze verwarming stuk. Buiten was het warmer dan binnen, dus wat kersenpitkussentjes warm gemaakt en met zijn allen in het grote bed gedoken.
Wens jullie allemaal nog een fijne zondagavond en hopelijk zie ik er een paar deze avond in onze chatroom, waar iedereen nog altijd welkom is, voor een gezellige babbel. Stemen kan je ook op men blogje, door aan de rechterkant op de buttons te klikken, waarvoor wij je bedanken.